Alle artikelen

Hoe vertel je een verhaal in een song? Door een gebeurtenis te nemen en gewoon te vertellen wat er gebeurde, bijvoorbeeld. Dat doet Lucy Dacus in Thumbs.

Aan het begin van mijn journalistieke loopbaan ontmoette ik de door mij bewonderde schrijver, interviewer, entertainer en zanger Ischa Meijer. In een café in Zwolle. ‘Ik werd verslaggever uit passie,’ zei hij. En: ‘Ik ben een ambachtsman, niet echt een bevlogen literator.’

Toen het nummer Wichita Lineman van Glen Campbell in het grimmige jaar 1968 een hit werd, stond het haaks op de tijdgeest. Misschien werd het daarom wel een van de grote Amerikaanse popklassiekers.

In een verfrissend boek vol ooggetuigenverslagen komen nu eens de andere leden van Joy Division aan het woord, over de sfeer destijds, en over hun frontman Ian Curtis.

Hoe zijn rivaliteiten tussen popgroepen ontstaan, wat zeggen ze over fans die zich opwinden en over onze samenleving? Steven Hyden ging op zoek.

De Amerikaanse zangeres Lorraine Ellison was 51 toen ze op 31 januari 1983 overleed. Beroemd was ze niet. Maar ze had zich midden jaren zestig al onsterfelijk gemaakt met een legendarische soulballad: Stay With Me. Haar versie is nooit meer geëvenaard, al kwam één zangeres dicht in de buurt.

Hoe kan het toch dat Nirvana wél miljoenen platen verkocht maar The Replacements, die minstens zo goed waren, niet? Bob Mehr geeft het antwoord in zijn boek Trouble Boys. The True Story of The Replacements.

Elvis Costello is een productieve, veelzijdige en gerespecteerde zanger en songschrijver. Zijn autobiografie onthult een dubbel zelfbeeld: iemand die collega’s blijft bewonderen en zichzelf niet geslaagd vindt.

Eeuwige roem heb je natuurlijk sowieso na het winnen van een IDFA-prijs. Maar wat levert het in de praktijk verder op? We vroegen het vier Nederlandse oud-winnaars.

De 19-jarige Afghaanse Sonita Alizadeh is een mooi voorbeeld van girl power. Ze was voorbestemd uitgehuwelijkt te worden, maar wist haar leven een andere wending te geven. Met enige hulp van de Iraanse regisseur Rokhsareh Ghaem Maghami, die over haar de documentaire Sonita maakte.

De tientallen mensen die Yann Arthus-Bertrand in Human het woord geeft over heftige gebeurtenissen in hun leven, kijken recht de lens in. Net als mensen die Errol Morris aan de tand voelt in bijvoorbeeld Tabloid of The Unknown Known. En dan blijken ze ook nog allebei van Philip Glass te houden.

Allen Klein was manager van onder anderen The Rolling Stones én The Beatles en heeft een beroerde reputatie. Maar mede dank zij hem worden popartiesten nu minder uitgebuit.

Twintig jaar nadat de punkgroep The Ramones ermee stopte, schreef de drummer de biografie van deze legendarische muzikanten. Het boek wemelt van de anekdotes. Marky Ramone: Punk Rock Blitzkrieg, My Life As A Ramone. Touchstone, 403 blz. € 27,95. Toen Marc Bell in 1978 drummer werd van de punkgroep The Ramones, was één ding duidelijk: hij moest zijn naam veranderen. Zijn achternaam werd Ramone en zijn voornaam moest passen bij die van de andere drie bandleden: Joey, Johnny en Dee Dee. […]

De met Oscars overladen film Birdman lijkt grotendeels gefilmd te zijn in één lange take. Een mooi stijlmiddel, zoals regisseurs Hitchcock, De Palma, Altman en Welles eerder lieten zien. Daarom: een lofzang op de long take.

Lukas Valenta Rinner (1985), in Oostenrijk geboren en nu wonend en werkend in Argentinië, voert in zijn wrang-komische speelfilmdebuut Parabellum een bonte groep Argentijnen op die naar een survivalkamp afreizen. In de wildernis merken ze dat het niet meevalt om geheel op jezelf teruggeworpen te worden.

In Zuid-Korea is regisseur en theatermaker Jang Jin beroemd, maar over de grens is hij onbekend en ondergewaardeerd. IFFR wijdde een retrospectief aan hem met elf speelfilms en één korte film waar Jang als regisseur, producent of scenarioschrijver bij betrokken was.

Wees erbij of mis het: de performances van New Yorker Bruce McClure zijn unieke filmische belevenissen. Er komt geen camera aan te pas, wél 16mm-projectoren waarmee hij een spel van licht en duisternis creëert, begeleid door harde, hypnotiserende klanken en gesproken woord. IFFR wijdt een retrospectief aan McClure, die tijdens het festival acht live-performances doet. Ook heeft hij een grote installatie in galerie Witte de With, waar onder meer tekeningen van hem te zien zijn.

In Videophilia (and Other Viral Syndromes) neemt de Peruaanse regisseur Juan Daniel F. Molero de kijker mee op een digitale trip langs chattende, gamende, trippende en amateurporno makende jongeren. Intussen nadert het einde van de wereld. In een notendop “Een leuke, gekke film over tieners die hun tijd verdoen met nieuwe media, die rondhangen in de stad, op zoek naar avonturen op en buiten het scherm.” Eerste keer “Ik maakte eerder de documentaire Reminiscenses, die ook in Rotterdam te zien was. Het maken van een speelfilm is wat mij betreft niet […]

Stel dat je stad ineens wordt gebombardeerd. Omdat je opeens in het verkeerde land woont. Hoe ga je daarmee om? The Sky Above Us, het debuut van Marinus Groothof (35) over de NAVO-bombardementen van Belgrado, gaat in Rotterdam in wereldpremière. “De eerste keer in Belgrado schrok ik van de gebombardeerde gebouwen die ik zag”, vertelt regisseur Marinus Groothof. “Dat zag ik nooit eerder in het echt.” Zijn The Sky Above Us speelt zich af in Belgrado eind jaren 90, waarin […]

Pieter Steinz en Bertram Mourits: Luisteren &cetera. Gids voor popmuziek uit de jaren 80 en 90. Atlas Contact, 285 blz € 19,99 ●●●○○ Popmuziek in de jaren tachtig: het was, om met Dickens te spreken, het beste der tijden én het slechtste der tijden. De tijd waarin pop synthetischer dan ooit klonk, de tijd van Rick Astley en Toto. Maar ook de tijd van spannende gitaarrock (Sonic Youth) en uitdagende hiphop, en van popiconen als Michael Jackson, Prince en Madonna. Veel mensen […]

Hoe is het om lid van The Fall te zijn? Behoorlijk afzien, blijkt uit de boeken van voormalige bandleden Steve Hanley en Simon Wolstencroft, die herinneringen ophalen aan hun tijd met de bazige bandleider Mark E. Smith.

In zijn nadagen leed Glen Campbell aan de ziekte van Alzheimer. De Amerikaanse vertolker van gevoelige, melodramatische songs sloot zijn carrière af met een afscheidstournee en nam zijn laatste liedje op.

Diepe weemoed gekoppeld aan tomeloze energie, dat is Buffalo Tom op zijn best. Interview met zanger/gitarist en ‘part time man of rock’ Bill Janovitz.

De prachtige vervolgfilms Before Sunrise (1995), Before Sunset (2004) en Before Midnight (2013) zijn uitgebracht in een dvd-box. Het verhaal van Jesse en Céline, die elkaar als twintigers ontmoeten in een trein in Europa en besluiten samen uit te stappen in Wenen, is zo over een periode van 18 jaar te volgen.

De derde roman van de Amerikaanse schrijver Joshua Ferris, To Rise Again At A Decent Hour, is weer heel anders dan zijn vorige twee. Ditmaal gaat hij op een vrolijk-cynische manier onderwerpen als religie en identiteitsdiefstal te lijf. Interview met een veelzijdige, zelfbewuste schrijver. ‘Als mensen grappig zijn, mogen ze wat mij betreft klootzakken zijn.’

De Amerikaanse groep The Afghan Whigs, in 2001 uit elkaar gegaan, is terug. Met, na een geslaagde reünietournee, nu ook nog eens een nieuw album. Een interview met zanger Greg Dulli.

Tania voelt zich Maori, praat als een Maori, maar met haar blanke huid en blonde haar ziet ze er niet bepaald uit als een Maori. In het Nieuw-Zeelandse Fantail wordt ze met de neus op de feiten gedrukt. [dropcap size=small]S[/dropcap]ophie Henderson heeft de hoofdrol in Fantail, schreef het scenario én is getrouwd met Fantail-regisseur Curtis Vowell. “We vormen een goed team”, zegt Vowell. “Het is ook heel handig, want het is nooit moeilijk om een vergadering in te plannen”, vindt […]

Het is natuurlijk mooi, een Tiger Award winnen, maar heb je er ook wat aan? “Het heeft me enorm geholpen”, zegt Manolo Nieto, die in 2006 een Tiger Award won voor zijn debuut La perrera. “Het bracht een hoop erkenning, ik ben de hele wereld rond geweest met die film. De prijs zette me in de schijnwerpers in de onafhankelijke filmwereld. En de Tiger Award maakte het makkelijker om aan te kloppen bij het Franse steunfonds Cinéfondation voor de opvolger.” […]

De Koreaanse regisseur Lee Su-Jin spreekt opzettelijk in vrij vage bewoordingen over zijn aangrijpende debuut Han Gong-Ju, op het IFFR 2014 één van de winnaars van een Tiger Award. Hij wil niet te veel prijsgeven van het verhaal over een tienermeisje (de Han Gong-Ju uit de titel) dat na een traumatische ervaring wordt overgeplaatst naar een andere school. Wat er precies aan voorafging, wordt stukje bij beetje onthuld. Lee laat de kijker in tranen achter. In een notendop “Dit is […]

Bij de wereldpremière op het IFFR 2014 van Mancanza- Inferno, dat zich afspeelt in de door een aardbeving verwoeste L’Aquila, waren inwoners van de Italiaanse stad aanwezig. Ze vonden het ‘zeer emotioneel’ om voor het eerst de film te zien, waarin ze zelf ook meespelen. Op 9 april 2009 werd het Italiaanse L’Aquila wereldnieuws door een zware aardbeving die een groot deel van de stad verwoestte en meer dan driehonderd mensen het leven kostte. Bijna vijf jaar later ligt het […]

Het Amerikaanse Obvious Child is een onvervalste romcom. Maar geen typische: de hoofdpersoon raakt ongewenst zwanger en besluit de vrucht van haar dronken avontuurtje weg te laten halen. Een nadeel van Obvious Child? Hij wordt wel heel snel weggezet als ‘die abortusfilm’, merkt regisseur Gillian Robespierre. “Ik hoop dat het meer is dan dat”, zegt ze. “Obvious Child gaat over Donna, een vrouw die met haar zelfvertrouwen worstelt. In het begin van de film laat ze behoorlijk over zich heen […]

Bij het illustere rijtje muzikanten die de soundtrack verzorgden voor Jim Jarmuschfilms – John Lurie, Tom Waits, Neil Young, RZA – voegt zich nu een Nederlander: Jozef van Wissem. De luitspeler en componist kreeg voor zijn bijdrage aan Only Lovers Left Alive in Cannes de prijs voor beste soundtrack.  De eerste ontmoeting tussen Jozef van Wissem en Jim Jarmusch, een jaar of zeven geleden, zou zo uit één van Jarmusch’ films kunnen komen. “Ik kwam hem tegen op straat in […]

Het in schitterend zwart-wit gefilmde Mein blindes Herz, op het IFFR 2014 genomineerd voor een Tiger Award, is beslist geen gemakkelijke film. Het confronterende verhaal van een man met een ernstige handicap die zijn moeder vermoordt en vervolgens aan het zwerven slaat, wordt doorsneden met filosofische verhandelingen. Het is het debuut van de Oostenrijker Peter Brunner, die op de Weense filmacademie Michael Haneke als leraar had. In een notendop “Taxi Driver komt hard in botsing met Eraserhead.” Syndroom “Hoofdrolspeler Christos […]

Een beetje buiten adem schuift David Mackenzie aan. Vlak voor het gesprek mocht de Brit tijdens de fotoshoot wild met klapstoeltjes zwaaien, om zich van zijn agressieve kant te laten zien. Een idee dat was ingegeven door de film waarmee Mackenzie in Rotterdam is tijdens het IFFR 2014, het rauwe gevangenisdrama Starred Up. Daarin vliegt ook aardig wat meubilair door de lucht. Misschien is het een idee om te beginnen met de agressie en het geweld in Starred Up. Heb je daar zelf ook iets mee? […]

Als zoon van stripscenarist en regisseur Alejandro Jodorowsky kreeg acteur en zanger Adan Jodorowsky de liefde voor film met de paplepel ingegoten. In het surrealistische The Voice Thief  (op het IFFR 2014 geselecteerd voor de Tiger Awards Competition for Short Films) speelt naast zijn broer Cristobal ook Asia Argento, dochter van de legendarische Italiaanse horrorregisseur, een hoofdrol.   In een notendop “Een operazangeres raakt haar stem kwijt als haar man haar in een opwelling probeert te wurgen. Zij heeft die […]

Geen mooier begrip in de popmuziek dan ‘tonight’. Dan is het onmogelijke mogelijk, dan gaat het gebeuren, dan is de hemel van ons, dan gaat het licht nooit uit. En dan komt alles goed.

De Amerikaanse schrijver David Sedaris was in het land voor onder meer een optreden in Carré. Ik prikte een bitterbal met Sedaris en hielp hem met het verzamelen van Nederlandse scheldwoorden. Ook was er gelegenheid voor een prettig gesprek.

In de Amsterdamse Melkweg vond het North Sea Surf Festival plaats, een avond met alleen maar instrumentale surfmuziek (géén Beach Boys!). We nemen een duikje in een genre dat 50 jaar geleden even snel verdween als het opkwam en tot de vergetelheid gedoemd leek – maar nu misschien wel meer leeft dan ooit tevoren.

Organisator Louis Behre van Crossing Border vertelt over de twee optredens die Gerard Reve op zijn festival deed. Al zegde Reve in 1998 in eerste instantie af, omdat een andere aangekondige artiest – ‘die knappe mooie jongen van Nick Cave’ – niet kwam.

Woody Allen vroeg hem voor zijn nieuwe film, Anouk wil wel met hem trouwen. Bekendheden als Chris Rock, Ricky Gervais en David Lynch komen opdraven in zijn serie Louie, die de hemel in wordt geprezen. Louis C.K. is de meest belangwekkende Amerikaanse komiek van dit moment. Niet gek voor een 45-jarige, kalende man met een bierbuik.

Tussen de ‘bitches’ en ‘niggas’ duikt op het album Yeezus van Kanye West ineens de stem van Nina Simone op, die Strange Fruit zingt. Waarmee de rapper het oude, vaak gecoverde lied een verrassend nieuw leven geeft. Wat zou Billie ervan hebben gevonden?

Ruw, ongepolijst, soms verrassend gevoelig. Greg Cartwright laat verschillende kanten van zich horen in bands als Reigning Sound, Oblivians, Compulsive Gamblers, Parting Gifts en Deadly Snakes. We vragen hem het hemd van het lijf over onze favoriete songs.

Romantische komedies zijn er in alle soorten en maten. Maar een romkom uit Noord-Korea, dát is niet eerder vertoond. [dropcap size=small]E[/dropcap]r gaat haast geen IFFR-editie voorbij zonder een Koreaanse film op het menu. Maar producties uit Nóórd-Korea zijn een ander verhaal. De Belgisch/Brits/Noord-Koreaanse coproductie Comrade Kim Goes Flying is geen communistisch manifest of een lofzang op de Grote Leider. In plaats daarvan is het een romantische komedie over een jonge mijnwerkster die droomt van een carrière in het circus. Comrade […]

De film met de meest fantastische wezens van het IFFR 2013 was ongetwijfeld Frankenstein’s Army, het debuut van de Nederlandse regisseur Richard Raaphorst dat in Rotterdam zijn wereldpremière beleefde. In Frankenstein’s Army stuiten Russische soldaten tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog op onverwachte tegenstand: een leger nazizombies, gecreëerd door Victor Frankenstein. ‘Zombots’ noemt Raaphorst de wezens die aan zijn verbeelding zijn ontsproten. “Een kruising tussen robots en gesneuvelde soldaten. Dat had ik nog niet eerder gezien. Het moest een versmelting van organische […]

Op IFFR 2012 presenteerde Whit Stillman zijn eerste film in 13 jaar: Damsels in Distress. De Amerikaanse regisseur Whit Stillman heeft slechte herinneringen aan de vorige keer dat hij in Rotterdam was: toen brak hij zijn vinger. Dat kwam, vertelt hij voorafgaand aan de screening van zijn nieuwe film Damsels in Distress, doordat hij tijdens de vertoning vooraan in de zaal zat en op zijn handen ging zitten, zoals hij vaker doet. Toen er tijdens de film mensen wegliepen, zakte hij […]

Het werd wel eens tijd voor een realistisch relatiedrama, vond de Britse regisseur Andrew Haigh – én voor een goede gay film. Dus maakte hij het veelgeprezen Weekend, over een nachtelijk avontuurtje van twee mannen dat onverwacht tot iets veel intensievers uitgroeit. Aan het eind van een dronken avond in een bar neemt Russell een jongen mee naar huis, Glen. De volgende dag blijkt er tussen de twee meer te zijn dan alleen een erotische aantrekkingskracht. Ze brengen in het weekend […]

In The Mouth of Garbage: Subculture and Sex in São Paulo presenteerde het International Film Festival Rotterdam in 2012 een overzicht van speelfilms en korte films uit São Paulo’s zogenaamde Boca do Lixo (Mouth of Garbage), de bijnaam van een volkswijk in het centrum van de Braziliaanse metropool. [dropcap size=small]W[/dropcap]aarom zou je je als doorsnee Rotterdamse bezoeker moeten verdiepen in Braziliaanse exploitatiecinema uit vervlogen tijden? Vraag het Gabe Klinger, filmwetenschapper en mede-samensteller van het programmaonderdeel The Mouth of Garbage, en […]

Een song van de Portugese groep Deolinda raakte een gevoelige snaar en leidde zelfs tot massale demonstraties.

Een ‘onbezonnen project’ noemt Hadassah de Boer het: haar documentaire over Golden Earring-zanger Barry Hay. ‘Het is eens maar nooit meer’, zegt hij. Met zijn 18-jarige dochter Bella staat rockzanger Barry Hay bij het graf van zijn vader in Bangalore, India. ‘Long time no see,’ zegt hij. Een long time kun je het inderdaad wel noemen: Hay zag zijn vader niet meer sinds hij op zijn achtste met zijn moeder vertrok naar Nederland. Dat is meer dan vijftig jaar geleden. […]

In de jaren zestig scoorde Lesley Gore met It’s My Party een megahit. Van Amy Winehouse verscheen een toepasselijk beschonken versie.

De Filmmuseum Biënnale (2010) opende met de zwijgende film De man met de camera (1929) van Dziga Vertov. Met een soundtrack van de Britse componist Michael Nyman, die hij live met zijn Michael Nyman Band uitvoerde. ‘De film is een compleet meesterwerk en een van de grote kunstwerken van de eerste helft van de 20e eeuw,’ zegt Michael Nyman over De man met de camera. ‘Vertov wist precies wat hij deed – heel anders dan het weifelachtige, constant veranderende montageproces waar je […]

Op haar achtste album West laat Lucinda Williams dertien nieuwe liedjes horen – warme, ingetogen pop met vervaarlijk scherpe randjes. Ze handelen over de dood van haar moeder, en misgelopen relaties. „Elke keer als ik ze zing, barst ik zowat in tranen uit.” [dropcap size=small]V[/dropcap]ergis je niet. Het lijkt misschien niet zo bijzonder dat de Amerikaanse zangeres Lucinda Williams onlangs een nieuw album uitbracht, West, met dertien nieuwe songs. Dat is, zou je kunnen zeggen, haar vak, zoals een bakker […]

Wat Johnny Depp voor Tim Burton is, is Isabelle Huppert voor Claude Chabrol. ‘Als hij me vraagt, zeg ik ja’, aldus Huppert – met andere woorden: maakt niet uit waar de film over gaat of wat de rol behelst, als Chabrol de regie doet, zit het voor Huppert goed. Volgend jaar is Isabelle Huppert te zien in L’Ivresse du pouvoir, de zevende film van Claude Chabrol waarin ze een belangrijke rol speelt. De vijf dvd’s tellende Claude Chabrol Collectie bevat […]

Covers kunnen ook beter zijn dan het origineel. Zoals Nina Simones versie van Feeling Good.

Terwijl de nummers één eeuwige roem krijgen, zitten de verliezers zielig in een hoekje. De verzamel-cd `Twos on 2′ vraagt aandacht voor de hits die het net niet haalden: de nummers twee. 1974: wij waren de besten – maar werden toch tweede op het WK voetbal. Zo ook, maar dan anders, ABBA, dat in ’74 weliswaar het Eurovisie Songfestival won, maar met Waterloo in Nederland geen nummer 1-hit scoorde. De Zweden werden van de hoogste plek in de hitparade afgehouden […]

Zo’n tien jaar geleden was Hal Hartley een van de veelbelovendste Amerikaanse regisseurs. Hij baarde opzien met films als Trust en Simple men. Maar Hartley is met latere films uit de gratie geraakt. De Amsterdamse Melkweg wijdt een retrospectief aan hem.

Hij is geboren en getogen in Nashville, Tennessee, hoofdstad van de countrymuziek. Maar zanger Bobby Bare jr. is geen typische country-muzikant. ‘Je kunt ook platen van AC/DC kopen in Nashville, hoor.’

Dracula, Ik heb genoeg van jou, La comparsa: Nederpop-klassiekers van ZZ & de Maskers. Een terugblik op de eerste Nederlandse band die lang haar droeg, met zanger Bob Bouber en gitarist Jan de Hont.

Baby I’m bored vormt wat Evan Dando, voormalig zanger van The Lemonheads, het eigenlijke begin van zijn muzikale carrière. Ook al is hij al 16 jaar bezig. [dropcap size=small]P[/dropcap]raten met de Amerikaanse zanger Evan Dando is leuk, maar echt bijzonder wordt de ontmoeting pas ná het interview, als hij met zijn gitaar moet poseren voor een foto en voorstelt een paar liedjes te zingen. Even later klinkt in de hotelkamer die warme, zowel jeugdig als doorleefd klinkende stem, die vol overgave […]

Het Vlaamse Vive La Fête zingt Gainsbourg-achtige Franse chansons, met een new wave-begeleiding. Een combinatie die wonderlijk goed uitpakt. Waarom in het Frans? ‘Dat is sexier dan het Engels. Het is specialer, speelser.’ HET WAS OP een feestje, vier jaar geleden, dat Danny Mommens en Els Pynoo elkaar ontmoetten. Een feestje van de zus van Els. ”Toen,” zegt Mommens, ”heb ik haar gouden stem ontdekt. Ik dacht: met die stem valt geld te verdienen.” Hij lacht, want zo ging het […]

In het najaar van 2000 verscheen het derde album van de Amerikaanse zanger/gitarist Johnny Dowd, Temporary shelter. De derde in een reeks cd’s met beklemmende, onheilspellende muziek die klinkt alsof ze elk moment kan ontsporen. Voor de muziek van de Amerikaanse zanger/gitarist Johnny Dowd past eigenlijk maar één woord: fucked-up. Een Nederlands equivalent is er moeilijk voor te verzinnen: in de vernieling, misschien. Hij maakt onheilspellende, beklemmende songs, die klinken alsof ze elk moment kunnen ontsporen – vaak met vervormde […]

Het twaalfde album van de Amsterdamse groep Tröckener Kecks kreeg de titel >tk mee. Zanger Rick de Leeuw over zijn drijfveren, de band en andere zaken die in de liedjes van Tröckener Kecks ter sprake komen, aan de hand van fragmenten uit liedjes van de groep. [dropcap size=small]V[/dropcap]oor Rick de Leeuw, zanger van de Tröckener Kecks, is het een pak van zijn hart: de eerste reacties op het nieuwe Tröckener Kecks-album >tk zijn heel goed. >tk is anders dan de […]

Na enkele decennia is The Fall nog steeds niet suf, saai of gezapig geworden. Dat kan ook nauwelijks met zo’n eigenwijze, intelligente en grillige leider als Mark E. Smith.

Interview met de Amerikaanse rapper Eminem, die met zijn politiek incorrecte teksten klinkt als een loltrappende olifant in een porseleinkast. ‘South Park opende mij de ogen.’

”De meeste mensen zijn ermee tevreden hun creatieve aspiraties vervuld te zien door anderen, door hun idolen. Ik probeer te laten zien dat wat ik doe niet zo moeilijk is,” zegt Billy Childish. De Britse cultheld, zanger/gitarist, schrijver, dichter en schilder trad op bij Crossing Border.

De fraaiste gitaarpop sinds The Byrds wordt gemaakt door het Schotse viertal Teenage Fanclub. Hun nieuwe cd heet Songs From Northern Britain. “Wij voelen ons niet bijzonder Schots. Als je veel reist, besef je dat Schotland eigenlijk niet zo veel voorstelt.” Er is geen andere popgroep zo vriendelijk en aanstekelijk opgewekt als het Schotse Teenage Fanclub. Breng vijf minuten door in hun gezelschap en je humeur kan de rest van de dag niet kapot. De bassist, die een van de […]

Recensie: concert U2, Gehoord: Feijenoordstadion, Rotterdam. 18 juli 1997.

In Alfred Hitchcocks luchtige film To Catch A Thief mag Cary Grant als een voormalige juwelendief al zijn charmes tentoonspreiden.

Met New Forms maakte de Britse muzikant Roni Size met het collectief Reprazent voor het eerst een volwaardige drum ‘n’ bass-cd. “We zijn oud genoeg om het verleden te begrijpen en jong genoeg om de toekomst van onze kinderen te zien”, zegt Size. [dropcap size=small]“W[/dropcap]e gaan een uur of tien zitten praten, dan ontstaat er een vibe, en als die er is gaan we de studio in, zetten een goede breakbeat neer, hakken die door elkaar, gooien het in het mengpaneel, EQ-en […]

De Jamaicaanse reggae leeft ook in ons land. Er is zelfs een snelle Hollandse variant die echte Jamaicanen tot woede drijft.

Een nieuwe generatie singer/songwriters maakt ingetogen, melancholieke muziek, in plaats van ruige alternatieve rock. Het punk-amateurisme is hen een gruwel: “Het lijkt of niemand technisch kunnen nog belangrijk vindt.”

Het Schotse trio Bis wil een tiener-revolutie ontketenen. Teen-C: jeugdig en energiek denken, ook al ben je geen tiener meer. Het nadeel is dat je dan misschien niet serieus genomen wordt.

De Nederlandse popgroep Bettie Serveert heeft zijn organisatie gestroomlijnd en de pr voortvarender aangepakt. In Amerika heeft de groep een nieuwe cd opgenomen: “Een gekker, springeriger, vreemder plaat.” “Stel je voor: je bent jarig, je geeft een feestje, iedereen is er, het is helemaal te gek, je raakt aangeschoten… Het gevoel dat je op dat punt hebt, dat hebben wij een paar jaar lang gehad.” Gitarist Peter Visser van Bettie Serveert legt uit hoe de afgelopen jaren voor hem en […]

De muziek van de Amerikaanse groep Pavement klonk vroeger zoals hun hoezen eruit zagen: rommelig en grillig. Tegenwoordig maakt de groep toegankelijker muziek, die eerder verliefde stellen zal aanspreken dan ruige skaters. ‘We voelden ons goed toen we deze plaat maakten.’ De stereo-installatie klinkt alsof er iets goed mis mee is. Kkcchhhhgggggrrgggg. “Hmm, interessant”, zegt Mark Ibold, bassist van de Amerikaanse popgroep Pavement. “Wie zijn dit?” Hij staat in het kantoor van zijn platenmaatschappij te luisteren naar een cd van […]

De Amerikaanse gitarist Link Wray gebruikte in het begin van zijn carrière met opzet goedkope gitaren, om een eigen geluid te ontwikkelen. “Die gaven mij een geluid dat ik met een Gibson niet kreeg. Een goedkoop geluid.” Het zijn maar een paar tonen, drie akkoorden die elke gitarist binnen vijf minuten onder de knie heeft. Maar Link Wray’s Rumble uit 1957 heeft een magie die telkens nieuwe generaties gegrepen heeft. Rumble is waarschijnlijk de enige instrumentale plaat die ooit door […]

Op zijn soloplaat kan Eenzame Billy Janovitz, zanger van de Amerikaanse groep Buffalo Tom, zijn voorliefde voor country- muziek ongestoord uitleven. En hij kon even net doen of hij een nachtclubzanger was, die My Funny Valentine zingt. “Het gaf mij de kans eens echt te zingen,” zegt Janovitz. ‘Huilen-in-je-bier-liedjes’, zo noemt de Amerikaanse zanger/gitarist Bill Janovitz de nummers van zijn band Buffalo Tom die de fans het mooist vinden. “Dat heb ik zelf ook bij de Rolling Stones, mijn favoriete […]

De Belgische popgroep dEUS maakt muziek die alle kanten uitgaat: van jazz via jaren zeventig disco naar jaren negentig rock. “Ik kijk ook op naar mensen die gewoon een mooie popsong in elkaar kunnen zetten”, zegt zanger Tom Barman.

Singer/songwriter Townes Van Zandt wordt door critici en collega’s op handen gedragen, maar zijn liedjes zijn te somber om een groot publiek te bereiken. Zelf ziet hij ze niet als zijn eigen songs: “Ze komen ergens vandaan. Gelukkig kan ik ze vangen als ze voorbij komen vliegen.”

Klassiek, pop of folk? Het Belgische viertal Die Anarchistische Abendunterhaltung is een auto met vier bestuurders. “Het is natuurlijk wel een probleem als je tegelijk naar het noorden, oosten, westen en zuiden begint te rijden. Dan komt het tot stilstand.”

Ash, drie jongens uit het kleine Noordierse plaatsje Downpatrick, kwam met het album 1977 op één binnen in de Engelse hitlijsten. Net van school en nu al volgeboekt met tournees, tv-optredens en interviews.

Het leven is een spel volgens de rappers van De La Soul, die de inzet voor hun deze week verschenen vierde cd Stakes Is High hoog hebben gemaakt: als de verkoop tegenvalt, houdt de groep ermee op.

De op 37-jarige leeftijd overleden Jeffrey Lee Pierce van de Amerikaanse popgroep The Gun Club is nooit een ster geworden. Hij ambieerde dat ook niet. “Pierce combineerde het angstaanjagende van een goede griezelfilm met de verleidelijke romantiek van de zelfkant.”

De Amerikaanse zanger en gitarist Steve Wynn wordt op zijn album Melting In The Dark begeleid door de groep Come. “Ik heb geprobeerd emotioneel intense teksten te schrijven: naakt, rauw en zonder woordgrapjes”, zegt hij.

Countrymuziek werd lange tijd beschouwd als ingeslapen plattelandsvermaak. De kring van liefhebbers bleef beperkt. Maar moderne Amerikaanse country-zangers zoals Garth Brooks spreken een groot publiek aan. “Dat alleen bekrompen mensen naar country luisteren is een verkeerd beeld.”

Dub heeft zich, sinds het in de jaren zestig in Jamaica ontstond, ontwikkeld van een bijproduct van reggae tot een zelfstandige muzieksoort. Met een ruimtelijke klank, flinke echo op de stemmen, vervormde gitaren, effecten op de drums.

Zanger/performer/schrijver Henry Rollins aan het woord over zijn leven en werk. ‘Op het podium heb ik geen angst. Wat kan het publiek mij nu aandoen?’